Digital Product Passport (DPP) – wymagania i terminy

DPP — przepływ danych

Tekstowo: produkt jest powiązany z unikalnym identyfikatorem i nośnikiem danych. Nośnik prowadzi do DPP, identyfikator jest rejestrowany w DPP Registry, a konsument, przedsiębiorstwo, organ lub recykler otrzymuje dostęp zgodny ze swoją rolą.

Co to jest Cyfrowy Paszport Produktu?

DPP jest elementem unijnej architektury danych produktowych ustanowionej w ESPR. Ma ułatwiać dostęp do wiarygodnych informacji w całym cyklu życia produktu — od wprowadzenia na rynek, przez użytkowanie i naprawę, po recykling.

Najważniejsza zasada: wymóg DPP dla grupy produktów powstaje dopiero na podstawie właściwego aktu delegowanego albo innego aktu sektorowego. Samo ujęcie branży w planie prac nie oznacza jeszcze obowiązku paszportu.

• dane mają być dokładne, kompletne i aktualne
• format ma być interoperacyjny i możliwy do odczytu maszynowego
• dostęp zależy od roli użytkownika i przepisów dla grupy produktu
• DPP ma pozostać dostępny co najmniej przez przewidziany okres wskazany w akcie

Jak działa architektura DPP?

Produkt otrzymuje trwały unikalny identyfikator. Nośnik danych — na przykład kod QR — prowadzi do właściwego paszportu cyfrowego. Rejestr Komisji indeksuje identyfikatory i metadane wysokiego poziomu, natomiast szczegółowe dane pozostają w architekturze zdecentralizowanej.

• konsument zobaczy informacje przeznaczone dla klienta
• partner w łańcuchu dostaw może otrzymać dane B2B
• organy uzyskają zakres potrzebny do nadzoru
• serwis i recykler mogą otrzymać dane naprawcze i końca życia

Jakie dane mogą znaleźć się w DPP?

ESPR wyznacza ramy, ale nie narzuca identycznego zestawu danych wszystkim produktom. Akt produktowy określi, czy paszport dotyczy modelu, partii czy sztuki i jakie pola będą wymagane.

• identyfikatory produktu, operatora i zakładu
• materiały, substancje i pochodzenie
• parametry trwałości, naprawy i recyklingu
• dokumenty zgodności oraz instrukcje
• informacje środowiskowe właściwe dla produktu

Kto odpowiada za DPP?

Co do zasady obowiązki wiążą się z podmiotem wprowadzającym produkt na rynek lub oddającym go do użytku. W praktyce przygotowanie wymaga współpracy producentów, importerów, dostawców komponentów, dystrybutorów i dostawców technologii. Odpowiedzialności nie należy ustalać wyłącznie na podstawie roli handlowej bez sprawdzenia właściwego aktu.